Sinds de West-Vlamisering van Gent aan een serieuze opmars bezig is – oooh ja, ik maak me er ook schuldig aan. Sorry aan de rasechte Gentenaren! –, is het nu een perfect moment om die complexe West-Vlamingen eens te doorgronden en hen uit die schulp te trekken. Binnen de kortste keren wordt Gent het nieuwe West-Vlaanderen en zitten we met een mix aan karakters en persoonlijkheden. Het wordt meer dan eens tijd om écht met elkaar te praten.

Tekst: Axana Vanderwee. Foto: Shutterstock.

Wieder zien massa’s divers!

Om zo’n klein landje als België te zijn, hebben we toch een heel arsenaal aan verschillende types mensen en karakters. Antwerpenaren zijn helemaal vol van zichzelf. Limburgers zijn het vrolijke, open en gastvrije volkje en dan is er nog het publiek dat zich omringt met poldervlaktes en grenst aan de Noordzee – de Noordzee is misschien niet de mooiste, maar geef toe, je kan ook niet zonder.

De West-Vlamingen zijn de harde werkers onder de Belgen, bescheiden en voornamelijk gesloten van aard. Als je het aan hen zouden moeten vragen, gaat het altijd goed want laat praten over gevoelens nu net iets zijn waar de doorsnee West-Vlaming geen held in is.

Vaneigens dak me goe voeln!

Hey, alles goed? – ja hoor. – En met de kinderen? – Ça va hé. – Mooi weer hé vandaag! – Ja, we gaan ervan profiteren. – Alléh ‘k zie je nog wel eens. – Ja, de groetjes hé.

Zie je het al voor je? Je bent rustig boodschappen aan het doen in de Colruyt en plots loop je een oude bekende tegen het lijf. Wat nu?! Eigenlijk heb je niet superveel zin om zo’n oppervlakkig gesprek aan te gaan want je voelt je niet al te best. Even een masker opzetten want je zou al maar eens moeten antwoorden dat het eigenlijk niet zo goed gaat… de ongemakkelijkheid zou plots overheersen en de persoon die de vraag stelde zou zichzelf al verwensen.

Wuk?! Wieder stoan héél vanboovn up de liste!

Ja, dat klopt. Maar het is geen lijst om trots op te zijn. Het gaat over het hoogste aantal zelfmoordcijfers. En ja, geloof het of niet maar West-Vlaanderen staat aan top, met wel elke week vijf zelfmoorden. Sterker nog, zelfdoding bij jongeren is de belangrijkste doodsoorzaak in Vlaanderen. Nu zou je misschien kunnen denken: “Jawadde, moeten die mensen toch veel problemen hebben zeg.” Daar gaat het eigenlijk niet over. Het gaat wel over hoe West-Vlamingen met problemen en crisissen omgaan want als West-Vlamingen over hun gevoelens praten gebeurt dat via het weer… En neen, dat is niet hoe het moet.

Der zoe wel eki etwuk meugn verandern

Ze houden hun problemen liever voor zichzelf en kroppen hun gevoelens op. Wie in een dipje zit, moet zich gewoon vermannen. Niet bij de pakken blijven zitten en doorgaan! Niet te veel blijven stilstaan bij jezelf want dat maakt je zwak en dan krijg je het gevoel dat je niet goed bezig bent. Het zelfbeeld bij de West-Vlaamse jongeren bereikt alsmaar meer een dieptepunt en dat vertaalt zich al te vaak in een hoger alcohol- en drugsgebruik. Met andere woorden, het is hoog tijd om er komaf mee te maken. Hoewel zo’n ingewortelde cultuur niet makkelijk te veranderen valt, kunnen we wel al beginnen met de drempel te verlagen.

Vloandren en mentale zorg tis aal da ni wi

Praten helpt beter dan pillen slikken – dat is toch in veel gevallen zo. Maar dat taboesfeertje errond, dat vind ik maar niets. Uit een onderzoek van 2009 is al gebleken dat Belgen in het algemeen al minder snel geneigd zijn om psychologische hulp te zoeken. En dan kom ik meteen bij mijn volgende punt: een bezoek aan de psycholoog in Vlaanderen wordt in de meeste gevallen niet terugbetaald. Om nog maar te zwijgen over de hoge kostprijs van zo’n bezoek. Tijd voor verandering! Zo zijn nationale campagnes zoals Oe ist en Te Gek!? al een goed begin.

Zit je me etwuk, klapt erover! En ge ku al beginn met eki te klikn op die link iere.

Wie vragen heeft rond zelfdoding, kan terecht op de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be.

* Waarom praten wij eigenlijk niet met elkaar?